Archives

«ថូបែក» ដោយលោកនូ ហាច

ថូបែក

ដោយលោកនូ ហាច
ប្រែសម្រួលពីស៊ុល្លីព្រុយដោម
អូនអើយ,​ ថូដាវរឿងស្រពោននុះ,
ផ្លិតបក់មកប៉ះ ប្រេះស្រាំទៅហើយ,
គ្រាន់តែទង្គិច បន្តិចមួយសោះ
សូម្បីសូរអ្វី ក៏គ្មានឭឡើយ។
ប៉ុន្តែរបួសដ៏ស្រាលពេកក្រៃ
ស៊ីសាច់កែវស្រិបៗ ឥតស្រាកស្រាន,
មើលពុំឃើញទេ តែជឿនសព្វថ្ងៃ
ទាល់តែពទ្ធ័គៀប ដល់ជុំវិញបាន។
ទឹកថ្លាធ្លាក់ចេញមួយដំណក់ម្តង
ឯកំលាំងផ្កាក៏ដុនដាបស្បើយ,
គ្មានជនណា សង្ស័យជននេះផង,
ចូរនាងកុំពាល់, វាបែកទៅហើយ។
ដូចគ្នានឹងដៃ ដែលឃើញស្នេហា
មកប៉ះដួងចិត្ត ធ្វើឲ្យហ្មងសៅ,
ហើយដួងចិត្ត ក៏ប្រេះបែកដោយឯកា
ផ្កាប្រតិពទ្ធ័ក៏រុះរោយទៅ,
អ្នកផងឃើញ គង់ទ្រង់ដូចធម្មតា
តែរបួសខាងក្នុងដែលឥតពិភ័ល,
ស៊ីដួងចិត្តរួងជ្រៅឲ្យខ្លោចផ្សា,

វាបែកទៅហើយចូរនាងកុំពាល់៕

សូម​ចុចទីនេះ ៖ ថូបែក

រឿង ការ៉ុត ស៊ុត ឬ​កាហ្វេ

ការ៉ុត ស៊ុត ឬ​កាហ្វេ

ស៊ុតមាន់

​            មាន​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​បាន​ជួប​យាយ​របស់​នាង​ ហើយ​ប្រាប់​យាយ​របស់​នាង​ពី​ជីវិត​ និង​អ្វី​ដែល​ពិបាក​សម្រាប់​នាង។ នាង​មិន​ដឹង​ថា ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ជា​មួយ​នឹង​បញ្ហា​នេះ​ទេ ហើយ​ចង់​ឈប់​តស៊ូ​នឹង​បញ្ហា​នោះ​ទៀត​ហើយ នាង​ហត់​នឿយ​ក្នុង​ការ​តស៊ូ​ព្យាយាម។ វា​ហាក់​ដូច​ជា​ពេល​បញ្ហា​មួយ​បាន​ដោះ​ស្រាយ ពេល​នោះ​មាន​បញ្ហា​ថ្មី​មួយ​ទៀត​បា​នលេច​ឡើង។

កាហ្វេ

យាយ​របស់​នាង​បាន​នាំ​នាង​ទៅ​ចង្រ្កាន​បាយ​។ យាយ​របស់​នាង​បាន​ដាក់​ទឹក​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ង​បី​នៅ​លើ​ភ្លើង ហើយ​រំពេច​ក្រោយ​មក​ទឹក​បាន​ពុះ។ យាយ​របស់​នាង​បាន​ដាក់​ ការ៉ុតក្នុង​ឆ្នាំ​ងទឹក​ទី១ ស៊ុតក្នុង​ឆ្នាំង និង​គ្រាប់​កាហ្វេ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ង​ទី​៣។ គាត់​​បាន​​បន្ត​ដាក់​ឆ្នាំង​ទឹក​ទាំង​នោះ​ដាំ​ ប្រហែល​២០​នារី​ក្រោយ​មកគាត់​បាន​ពន្លត់​ភ្លើង។ គាត់​បាន​ស្រង់​ការ៉ុតចេញ​ដាក់​ក្នុង​ចាន​មួយ ស៊ុត​ដាក់​ក្នុង​ចាន​មួយ​ និង​ដួស​គ្រាប់​កាហ្វេ​ដាក់​ក្នុង​ចានមួយ។

ការ៉ុត

យាយ​បាន​ងាក​ទៅ​កាន់​ចៅ​ស្រី ហើយ​សួរ «ប្រាប់​យាយ​មក​ តើ​បា​នឃើញ​អ្វី?»

ចៅ​ស្រី​ឆ្លើយ «ការ៉ុត ស៊ុត និង​កាហ្វេ»។ យាយរបស់​នាង​បាន​នាំនាង​​មកជិតជាងជិត​ចាន​ជាង ហើយ​ឲ្យ​នាង​ស្ទាប​ការ៉ុត ហើយ​បក​សំបក​ចេញ នាង​សង្កេត​ឃើញ​ថា ស៊ុត​ឆ្អិន​រឹងមាំ។ ចុង​ក្រោយ​យាយ​បាន​ប្រាប់​ចៅ​ឱ្យ​ភ្លក់​កាហ្វេ​។ ចៅ​ស្រី​បាន​ញញឹម​ពេល​ដែល​ភ្លក់ វា​ពិត​ជា​មាន​​ឱជា​រស​ឈ្ងុយ​ឆ្ងាញ់​​ណាស់ បន្ទាប់​មក​នាង​បាន​សួរ​យាយ​នាងថា៖

«តើ​វា​មាន​ន័យ​យ៉ាង​ម៉េច​យាយ?»

យាយរបស់​នាង​បាន​ពន្យល់​ថា វត្ថុនីមួយ​ៗ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​បញ្ហា​នៅ ពេលដាក់​ក្នុងទឹក​ពុះ​ដូច​គ្នា​ ហើយ​វា​មាន​ប្រតិ​កម្ម​ខុសៗ​គ្នា។ ការ៉ុត​ពីមុន​រឹត​មាំ និង​អត់​ទន់  ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​ឆ្អិន​ដោយ​ទឹក​ពុះ​វា​ទន់​ ហើយ​ក្លាយ​ជា​ទន់​ខ្សោយ។ ស៊ុត​ងាយ​នឹង​បែក វា​មាន​សំបក​ស្តើង​ដែល​ការពារ​វត្ថុ​រាវ​នៅ​ខាង​ក្នុង​ ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​ពី​ចម្អិន ខាង​ក្នុង​របស់​វា​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​រឹង​មាំ។ កាហ្វេ​ដែល​ខុស​ពី​គេ ពេល​ដែល​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ពុះ​ វាអាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទឹក​បាន​៕

បកប្រែ​ដោយ​ ក្រុមជំនុំដនបូស្កូ

ផ្កាយលើផ្ទះរបស់យើង(២)

ជំពូកទី២

ការស៊ើបអង្កេត និងការសើចចំអក

          ហាក់ដូចជាមានអាថ៍កំបាំងឧបាយកលអ្វីម្យ៉ាង ដែល​ធ្វើឱ្យ​បង​ប្អូន​ប្រុសស្រីទាំង​ពីរ​ចង់​ស្វែង​រក​ជុំវិញ​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ រហូតដល់ភ្លេចបាយ ភ្លេចទឹក។ Louis អេះក្បាលដូចមុន ប្រកបដោយការជញ្ជឹងគិត។

«ឯងយល់យ៉ាងម៉េច បើយើងយកវាទៅបង្ហាញម៉ែ ពេលគាត់ត្រឡប់មកវិញនៅចុងសប្ដាហ៍?»

«ចាំបួនថ្ងៃទៀត? (Mathilde ធ្លោយមាត់) វាយូរពេកហើយ។ បើ​យើង​យក​ទៅ​ឱ្យ​លោក​សាស្ត្រ​ចារ្យ Savant ​មិនល្អហ្អេះ? ប្រហែលគាត់អាចណែនាំប្រាប់យើងបាន។»

«គំនិតល្អ!​ (Louis ឆ្លើយ) តោះអ៊ីចឹងយកផ្កាយទៅបង្ហាញគាត់​ទៅ។»

បន្តិចក្រោយមក ពួកគេចុចកណ្ដឹងទ្វារផ្ទះរបស់លោកសាស្ត្រាចារ្យ Savant​ បុរស​ចំណាស់​ចេញ​មក​ទទួល​​រាក់ទាក់​ពួកគេ ដោយស្លៀក​ពាក់ខោអាវគេងយប់ ហើយពាក់វ៉ែនតាលើខ្ទង់ច្រមុះ ព្រមទាំង​មាន​កាសែត​ក្នុង​ដៃផង។

«លោកសាស្ត្រាចារ្យ! មើលនេះ! (Mathilde និយាយព្រម​ជា​មួយ​គ្នានោះ នាងយក​ផ្កាយ​បង្ហាញនៅ​​មុខ​កាសែត​គាត់​) របស់នេះបាន ធ្លាក់លើផ្ទះពួកយើងព្រឹកមិញ!»

«លោកជឿទេថាវាជាផ្កាយ?»Louis សួរ។

«តែ… មិនមែនទេ…(លោកសាស្ត្រាចារ្យ Savant ឆ្លើយតបសម្ដីដោយសំឡេងញ័រៗ) មិន​មែន​ជា​ផ្កាយ​ទេ! វាមិនមានពន្លឺផងហ្នឹង! បើវាជារបស់ធ្លាក់ពីលើមេឃមក ប្រាកដជាសត្វស្លាបហើយ!»

បុរស​ចំណាស់និយាយដោយមើល​ទៅ​វត្ថុនោះ ហើយ​អើត​មើល​ទៅ​លើផ្ទៃ​មេឃផង។ Louis ខ្សឹបដាក់ត្រចៀក Mathilde ថា៖

«ឯងជឿថាលោកសាស្ត្រាចារ្យ Savant ឆ្កួតហើយ!»

«ឬគាត់កំពុងចំអកឱ្យយើងទេដឹង!»

«តោះយើងទៅរកលោកគ្រូគង្វាលវិញ!»

មិនយូរប៉ុន្មាន ក្មេងទាំងពីរបោះបង់សាស្ត្រាចារ្យSavantចោល។ ពួកគេនាំគ្នាតម្រង់​ទៅកណ្ដាលភូមិ ត្រង់​វិហារ​កាតូ​លិក​។

លោក​គ្រូ​បង្រៀន​គម្ពីរ​ស្រែក​ទទួល​ដោយ​អារម្មណ៍​អណ្តែត​រំភើយ​ ហោះហើរ​ទៅ​ឆ្ងាយ ដោយ​សារ​គាត់​ទើបតែ​ស្រស់​ស្រូបអាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ដ៏​ឆ្ងាញ់​ពិសា​យ៉ាង​ចំអែត​ណែន​ពោះ។

ជាថ្មី​ម្តង​ទៀត ក្មេង​ទាំង​ពីរបង្ហាញ​ផ្កាយ​ទៅគាត់។

«មិនមែន​ផ្កាយ​ទេ! (គាត់​ឆ្លើយ​ដោយ​សំឡេង​គួរ​ឲ្យសង្កៀរ​ត្រចៀក) មិន​មែន​ផ្កាយ​ទេ វា​អត់​ភ្លឺ​ផង! ប្រសិន​បើ​របស់​នេះ​ ធ្លាក់​ពី​លើក​មេឃ​មែន​នោះ គឺ​ទេវ​តា​ហើយ!»

លោក​គ្រូ​គង្វាល​ចំណាស់​មើល​មេឃដោយ​ភ្នែក​នឹង​ស្នើ។ Mathilde និង Louis ចាក​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​គាត់​​។

«លោក​គ្រូ​គង្វាល​ស្ទើរ​ឆ្គួត​លី​លា​ហើយ!» Mathilde ជេរ​ប្រទេច​ដោយ​ខឹង​ច្រឡោត។

«ឬ​គាត់​គ្រាន់​តែ​សើច​ចំអក​ឲ្យ​ពួក​យើងទេ!»

«តោះ​ទៅ​រក​ប៉លិស​វិញ។»

ក្មេង​ទាំង​ពីរ​ដើរ​កាត់​ពេញ​ភូមិ​ ដើម្បី​ទៅ​ដល់​ប៉ុស្តិ៍​ប៉ូលិស។

******

«ទេមិន​ទេ! (លោក​ប៉ូលិស​ប្រចាំ​ការ​ម្នាក់​និយាយ​ដោយ​ត្រួត​ពិនិត្យ​ផ្ទៀង​មើល​របស់​ពណ៌​ត្នោត​ ដែលMathilde កាន់​ចុង​ច្រមុះ​វា) មិន​មែន​ផ្កាយ​ទេ វាអត់​ភ្លឺ​ផង! ប្រសិន​បើ​របស់​នេះ​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​ គឺ​ជា​យន្ត​ហោះ​ហើយ!»

«លោក​ប៉ូលិស​នេះ​ចំអក​ឲ្យ​យើង​ទៀត​ហើយ!» Louis ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​Mathilde។

ដោយ​សារ​តែ​គាត់​មាន​ហេតុផល​ បុរស​នោះ​ក៏​សើច​យ៉ាង​គឹក​កង​រំពង​ឡើង។

«ខ្ញុំ​ជឿ! ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​យល់​ច្រឡំ​ហើយ​មើលទៅ (Louis សារភាព​ទទួល​យល់​ព្រម​ដោយ​ឱន​ក្បាល​ចុះ) អ្នក​រាល់​គ្នា​ចំអក​ឲ្យ​យើង​គ្រប់​គ្នា វា​មិន​អាច​ជា​ផ្កាយ​បាន​ទេ។»

«ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ឯង​ច្បាស់​ហើយ! (Mathildeបញ្ជាក់) ប៉ុន្តែ​យើង​នៅ​មិន​ទាន់​ដឹងស្អី​ឲ្យ​ប្រាកដ​ទេ ចំពោះ​វត្ថុនោះ!»

ពួក​គេ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ ដោយ​ដាក់​វត្ថុនោះ​ក្នុង​ដៃ ទាំង​ទឹក​មុខ​ប្រកប​ដោយ​ទុក្ខ​ព្រួយ។

********

សូមរង់ចាំអានជំពូកទី៣បន្តទៀតក្នុងពេលដ៏ខ្លីនេះ!

ផ្កាយ​លើ​ផ្ទះ​របស់​យើង(១)

Des étoiles sur notre maison
ផ្កាយលើផ្ទះរបស់យើង
និពន្ធដោយកាមីលល៍ បូសារដ៍
Camille  Bouchard

ដោយជាអ្នកមានជំនក់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងក្លានឹងដំណើរកម្សន្ត និងជាអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តផង លោកCamille Bouchard មានជីវិតទីបីជាអ្នកធ្វើដំណើរផ្សងព្រេងជុំវិញពិភពលោក។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ លោកជាអ្នកពត៌មានតាមវិទ្យុ និងជាអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោក សម្រាប់យុវជននិងវ័យជំទង់ទៀតផង។ផ្កាយលើផ្ទះរបស់យើងគឺជារឿងខីដំបូងបំផុតបស់លោកសម្រាប់កុមារ ដែលមាន​អាយុចាប់ពី៦ឆ្នាំឡើងទៅ។ នេះជាអត្ថបទរឿងដែលមានលម្អដ៏ស្រស់ស្អាត់ប្រៀបបាននឹងដួងតារារះលើមេឃ។

A Sarah ជូនចំពោះ សារ៉ាហ៍

ជំពូកទី១

សំឡេងលើដំបូលផ្ទះ Des bruits sur le toit

Mathilde និង Louis រស់នៅក្នុងភូមិមួយ ដែលឆ្ងាយពីទីក្រុងធំ គឺជាទីវាស្រែចំការដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ព្រមទាំងមានវិហារកាតូលិកនៅចំកណ្តាលភូមិនោះផង។ នៅឆ្ងាយពីផ្លូវជាតិ ភូមិតូចច្រលឹង តែមានអនាម័យល្អ។ ជុំវិញផ្ទះអ្នកភូមិ ស្ទើរតែពេញទៅដោយដើមឈើ នៅសួនច្បារពោរពេញទៅដោយបុប្ជា។ មានកូនស្ពានដ៏ស្រស់ស្អាតមួយសម្រាប់ឆ្លងកាត់ទន្លេ ដែលហូរជុំវិញភូមិ។ ភូមិនេះមានអ្វីៗសព្វបែបយ៉ាង ដូចស្រុកភូមិដទៃទៀតដែរ គឺមានអ្នកលក់នំប៉័ង អ្នកលក់សាច់ បុព្វជិតកាតូលិ ប៉ូលីស សាស្ត្រាចារ្យ… និងមានទាំងមនុស្សម្នាក់ដែលមានលក្ខណៈប្លែកជាងគេបន្តិច គេរាល់គ្នាតែងហៅគាត់ថា មនុស្សល្ងង់ប្រចាំភូមិ។ ឪពុកម្តាយរបស់Mathilde និងLouis ធ្វើការនៅក្នុងព្រៃ ក្នុងកំឡុងពេលពេញមួយរដូវក្តៅ។ ពួកគាត់ត្រូវត្រឡប់មកផ្ទះវិញ តែថ្ងៃចុងសប្តាហ៍តែប៉ុណ្ណោះ។ សល់ពេលពីនោះ កូនប្រុសស្រីគាត់ទាំងពីរត្រូវបានមើលថែរក្សាដោយជីដូនរបស់ពួកគេ។ ថ្ងៃមួយដ៏ល្អ ក្នុងខែមិថុនានេះ Mathilde និងLouis ដើរទៅសាលារៀន។

«Ah! ប្រសិនបើសាលាអត់រៀន! មិនដឹងជាល្អយ៉ាងណាទេ!» Mathilde និយាយហើយដកដង្ហើមធំ។

«Oh! ត្រូវហើយ(Louisយល់ស្រប) ខ្ញុំនឹងប្រញាប់ចេញមកក្រៅដើរលេងរាល់ថ្ងៃ។ «យើងមិនចាំបាច់ត្រូវទៅសាលារៀងរហូត» Mathilde ពោល។

«ពុក និងម៉ែក៏មិនចាំបាច់ធ្វើការងារដែរ។ Louis បំផ្លើស។ បងប្អូនទាំងពីរដកដង្ហើមធំព្រមគ្នា តែ ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេត្រូវតែគោរពស្តាប់តាមដំបូន្មានរបស់ពុកម៉ែ គឺត្រូវចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុងការរៀនសូត្រ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យរីកចម្រើនធំធាត់ឡើង។ ថ្ងៃនោះ ពេលរៀនរមេរៀនភាសាបារាំង ការរញ្ជួយដីតូចមួយបានលិចដឹងឮដល់ប្រជាជនក្នុងភូមិ។ គ្មានរញ្ជួយដីធ្វើឲ្យទូដាក់សៀវភៅនៅបណ្ណាល័យ និងធ្វើឲ្យជ្រុះដី-សនៅលើក្តារខៀនឈើ។ ការរញ្ជួយខ្លាំងល្មមរាល់លើកសម្រាប់រំសាយសក់របស់លោកស្រី Freluche ជានាយិកាសាលា។ គាត់បង្រៀននៅក្នុងថ្នាក់ ទាំងសក់របស់គាត់ពណ៌ប្រផេះ ធ្លាក់មកបាំងគ្របលើភ្នែក។ លោកស្រីសាកល្បងគ្មានឈប់ឈរក្នុងការលើកគ្រវាសសក់ទៅកន្លែងដើម ព្រមទាំងផ្លុំខ្យល់ឲ្យសក់ឡើងទៅលើចេញពីមុខ។ អ្នកគ្រូនាយិកាធ្វើឲ្យសិស្សទាំងអស់គ្នាសើចមិនស្ទើរ។ តើឲ្យគាត់ធ្វើអ្វីក្រៅពីធ្វើដូច្នេះទៅ? លោកស្រីនាយិកាតែងតែសិតសក់យ៉ាងរៀបរយស្អាតល្អជាប្រចាំ ហើយយ៉ាងតឹងរ៉ឺង។ Mathilde និងLouis សើចមករហូតទល់ពេលល្ងាច លើផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ក៏នៅមិនទាន់ឈប់សើច។ តែរឿងរញ្ជួយដី បានបម្រុងទុកឲ្យពួកគេនូវសំណើចការរំជួលចិត្តជាងរឿងឯណាផ្សេងទៀត។

*-*^-០*-9 6-9 ^-^

ព្រះអរុណភ្ញាក់ពីដំណេកយ៉ាងហត់នឿយអស់កម្លាំង។ Mathilde និងLouis កំពុងតែត្រៀមរៀបចំញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់។ រំពេចនោះ សំឡេងមួយបានបន្លឺឡើង ប្រៀបបាននឹងមានវត្ថុអ្វីមកធ្លាក់លើដំបូលផ្ទះ។

«ស្អីគេហ្នឹង?» Mathilde សួរដោយកលល្បិច។ Louis ញាក់ស្មាមិនឆ្លើយ។ បន្តិចក្រោយមកសំឡេងធ្លាក់មកទៀតដូចលើកទីមួយ ហើយក៏ធ្លាក់ក៏ច្រើនទៀត។ «ប្រហែលសត្វស្លាប់ហោះហមកទង្គិចនឹងផ្ទះយើងទេដឹង!» Louis ថ្លែងមុននឹងដាក់ប័របន្ថែមទៀតទៅនំប៉័ងលាយសណ្តែក និងប័ររួចស្រាប់។ សំឡេងធ្លាក់លើកទីបី ធ្វើឲ្យ Mathilde ចេញក្រៅផ្ទះដើម្បី មកមើលឲ្យច្បាស់ តើស្អីគេ! Louis ក៏ចេញមកភ្លាមរំពេចនោះដែរ។ បងប្អូនប្រុសស្រីទាំងពីរនៅនឹងថ្កល់ចំពោះមុខទស្សនីយភាពនោះ។ មានផ្កាយជាច្រើនធ្លាក់លើផ្ទះរបស់យើង។ មើលចុះ ពាសពេញដី! លើស្មៅក្នុងរោងដាក់ឡានក៏មានដែរ… នៅលើកទោងទៀត… ផ្កាយទាំងនោះមិនបញ្ចេញបន្លឺទេ។ គេតែងហៅថា ផ្កាយសមុទ្រ ។ វាមានទំហំប៉ុនបាតដៃមនុស្សធំ មានប្រាំបីជ្រុងសាខាពណ៌ត្នោត។ Mathilde ចាប់យកផ្កាយមកដាក់នៅបាតដៃ។ ផ្កាយនោះស្រាលក្តៅឧណ្ហ និងរាងទន់ៗបន្តិច។ «មើលទៅ គ្មានផ្កាយរះលើមេឃទៀតទេ» Louis សង្កេត «ប្រាកដហើយ! (Mathilde និយាយ) គឺព្រឹកហើយតើ! ព្រះអាទិត្យរះហើយ!» «ប៉ុន្តែហេតុអ្វីហ្វូងផ្កាយទាំងនេះជ្រុះមកដីទៅវិញ? ជាធម្មតានៅពេលថ្ងៃរះ ពួកវាតែលាក់ខ្លួនក្នុងមេឃ ហើយរង់ចាំដល់ពេលល្ងាច ទើបចាប់ផ្តើមរះជាថ្មី។» «ដូចឆោតល្ងង់! (Mathilde និយាយដូចជាមនុស្សធំ) ឆោតម្ល៉េះ? (Mathilde ស្រែកឲ្យLouis ហើយដកដង្ហើមធំ ដូចដែលម្តាយនាងធ្វើពេលខ្លះ បន្ទាប់មកនាងចំកោងខ្លួន ទ្រោបដៃទៅជិត អើតមើលផ្កាយ រួចនិយាយ) វាមិនមែនផ្កាយពិតប្រាកដទេ បើមិនអ៊ីចឹងវាមានពន្លឺហើយ!

«អ៊ីចឹងស្អីគេទៅ?» Louis សួរ។

«អត់ដឹងដែរ» Mathilde សារភាព។

^&^***^-^***8-8

សូម​រង់​ចាំ​អាន​ជំពូក​ទី​២