កំណាព្យ​របស់​ខ្ញុំ

Tous les articles de la catégorie កំណាព្យ​របស់​ខ្ញុំ

ស្បែក​ជើង

Publié juillet 16, 2011 par HENG Oudom

by UTTAMA

ស្បែក​ជើង​ក​ញ្ចាស់​ម្ចាស់​មិន​ថែ

ពាក់​រាប់​ឆ្នាំ​ខែ​មិន​ដែរ​លាង

សុំ​ទាន​រាល់​ថ្ងៃ​មួយ​ចំហៀង

សឹក​កែង​មើល​មៀង​មិន​ដែល​ដោះ។

ទ្រាំ​ទៅ​ស្បែក​ជើង​ម្ចាស់​​ពិការ

ទ្រ​ជើង​មួយ​ណា​គួរ​ស្រណោះ

ម្ខាង​ចូល​បម្រើ​ជាតិ​ខ្លួន​សោះ

បាត់​ជើង​ទាំង​អស់​សល់​ជើង​ជ័រ៕

ព្រឹក​ថ្ងៃ​ចន្ទ ទី២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ​២០១០

Publicités

ជើងពាន

Publié juillet 16, 2011 par HENG Oudom

by Uttama

                   មាន​ជើង​តែ​ពីរ        ដើរ​លើ​ធរណី          រក​ស៊ី​អត់​ទុន

ចេះ​តែ​សំពះ           មាត់​ជួយ​បែរ​បន់​      អ្នក​ឱ្យ​បាន​បុណ្យ

គេ​កាន់​​ត្រេក​អរ។

យក​គូទ​ធ្វើ​ជើង       កិល​ផង​រួច​ឡើង​      ជើង​ជ័រ​​ជើង​ត

​          ពាក់​បានតែ​​ម្ខាង      ព្រោះ​ជើង​ជ័រ​ក្រ       ឈើ​ច្រត់​កំដរ

បន្ត​សុំ​ទាន។

កំសាក​ដូច​ទា          ម្ល៉េះមិន​វេទនា                   មាន​ឆី​តាម​ឃ្លាន

​ធ្វើ​«ទា»​ក្លាហាន       បាន​ត្រឹម«​ទាហាន»  ចុះ​ក្រោយ​ទើប​មាន

ជើង​ពាន​ជើង​ជ័រ៕

រាត្រី​ថ្ងៃ​ចន្ទ ទី២៩ ខែមីនា ឆ្នាំ​២០១០

ផ្សាយគំនិត

Publié juillet 16, 2011 par HENG Oudom

 By Oudom

ផ្សព្វផ្សាយកាយឡើងវប្បធម៌ខ្មែរ

អភិរក្សថួនថែជាតិខ្មែរគង់

ប្រវត្តិជាតិយើងមានយូរលង់

យើងមិនអែអង់ផ្សាយបន្ត។

ផ្សាយក្បួនគម្ពីរ«គំនិតប្រាជ្ញ»

ប្រយោជន៍អង់អាចសេចក្តីល្អ

ផ្សាយ«ស្មារតីខ្មែរ»ចិត្តស្មោះស

ផ្សាយកេរវប្បធម៌ខ្មែររុងរឿង។

9am, July 15,2011 FB library

ផ្កាមាស

Publié juillet 12, 2011 par HENG Oudom

by Uttama

ព្រោះ​តែ​ប្រាក់ត្រូវ​​លក់សាច់ឈាម         រកស៊ីដូចមៀ​មពេលរាត្រី

ព្រោះតែក្រពះឃ្លានចំណី                         នេះហើយរូបស្រីហៅផ្កាមាស។

បណ្តោយឱ្យគេស្ទាបច្របាច់                  ស្ទាបគ្រប់សព្វសាច់សពេញពាស

ឱ្យគេលូកលាន់ទាំងរអៀស                    ធ្វើម្ដេចអាចជៀសដ្បិតរូបក្រ។

សើចតែខាងក្រៅចិត្តរងកម្ម                    កម្ម​រងទុក្ខរយឆ្នាំចាំលម្អ

ទ្វីបលោកវិវត្តដើរគោចរ                          ច្រើនឆ្នាំបន្តកាលកម្មផុត។

រស់នៅគ្មានន័យគ្មានខ្លឹ​មសារ                គួរអនិច្ចាជិតរលត់

ឆ្លងអេដស៏ស្គមស្គាំងសាច់ស្រកស្រុត សូរសៀងធ្លាប់មុតលែងមានន័យ ៕

មួក​ដួន

Publié juillet 12, 2011 par HENG Oudom

by Uttama

ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​មួក​ចេះតែ​ភ័យ                មួក​ដួន​មាន​ន័យ​​ឈ្នះ​គ្រប់​គ្រា

មួកដួន​ឈ្នះ​ចិត្ត​ជន​ប្រជា                       មួកឲ្យ​​វេទនា​ដួង​ចិត្ត​ក្រៃ។

ពេល​ឃើញ​អ្នក​ពាក់ខ្ញុំ​រឹត​ខ្លាច                មុខ​មាត់​កោង​កាច​ទឹក​មាត់​ប្រៃ

ក្បាល​ពាក់​មួក​ដួន​មាន​តម្លៃ                   មួក​មាន​គុណ​​ថ្លៃ​លើ​ជីវិត។

ពេល​ឃើញ​មុខ​ចំ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ជាក់              ​យកមួកមក​ពាក់​គ្រាន់​​​ជាមិត្ត

ការពិត​ខ្មែរ​សោះគួរ​អាណិត​                  ហេតុនេះ​គួរគិត​ដោះ​មួក​ចេញ៕

ឈប់​ដេកហួច

Publié juillet 12, 2011 par HENG Oudom

by Uttama

«បាពួន»«​នាគ​ព័ន្ធ»«បាយ័ន្ត»ពិត              «ស្រះ​ស្រង់»ពិសិដ្ឋ«​បន្ទាយ​ស្រី»

«ជីសូរ»​«តាកែវ»«​អង្គរ​បុរី»                          ទាម​ទារ​សេរី​ស្រែក​អង្វរ។

«រយ៉ង» «គោខណ្ឌ» «ចន្ទបុរី»                     «ពាម» «ព្រែក​ឫស្សី» «ក្រមួន​ស»

«មាត់​ជ្រូក»​ «រោងដំរី​» «ព្រៃ​នគរ»              «អ៊ូប៊ុន»«ត្រាច»ល្អ សុរិន្រ្ទា។

«បារាជ» «ពល​លាវ «ទួល​តាមោក»          «មេស» ​យំសោយ​សោក​​ឃ្លាត​កម្ពុជា

«គោះគង» «លុងហោ» «ព្រះ​សួគ៌ា»          «ផ្សារដែក» កំព្រា​ត្រូវ​បញ្ចប់។

«កំពង់​ស្រកា​ត្រី» «ខេត្តឃ្លាំង»                       «ស្រុក​ព្រះត្រពាំង​»​«​អូរកប់»

«ផ្សំអំបិល» «ឈ្មោះថ្មី» ព្រោះ​យួន​ស្អប់       ឈ្មោះ​ខ្មែរ​ឈប់​រាប់​ ប្តូរ​ឈ្មោះ​ថ្មី។

ដាក់​ឈ្មោះ​យួន​ទើប​​ងាយស្រួល​ហៅ           ទុកឈ្មោះ​ខ្មែរនៅ​មិន​សេរី

អស់​ហើយ ​ស្តាយណាស់​កោះ​ថ្មីៗ                 «កោះត្រល់​»ដូរដី​បាន​ទៅ​គេ។

«បាខែង»​សុរិយា​អស្តង្គត                                ទ្រូង​ខ្មែរតក់​​ស្លុត​មិន​ទំនេរ

«ប្រាង្គ​ព្រះវិហារ»ប្រាសាទ​កេរ                       មិត្ត​​ជិត​ខាង​ក្បែរ​ចង់​បន្លំ។

«ភិមានអាកាស»«អង្គរវត្ត»                            “ជួយ​ដាស់” “​​ជួយ​ឃាត់​”ឲ្យ​ខ្មែរ​ខំ

“ជួយ​ដាស់​”ឲ្យ​ខ្មែរកុំ​ច្រឡំ                               «មិត្តភាព»​បង្ខំដីរួម​តូច។

“​​ជួយ​ឃាត់​”ចិត្តគេ​​កុំ​ឲ្យ​សុំ                                ប្រហែស​ខ្មែរ​«ខ្ញុំ»​សាសន៍​កំហូច

យួន​សៀម​ចង់​ឲ្យតែខ្មែរ​តូច                             មិត្ត​ល្អ​មិន​ខូចលេប​ទឹក​ដី។

ល្មម​ភ្ញាក់​ហើយ​ខ្មែរ​ឈប់​ដេកហួច                 «មិត្តភាព»​កំណួច​ ស្នេហ៍​​ស្រស់​ស្រី

ខ្មែរ​ឈប់​ដេក​ហួច​ឈប់​ធ្វើ​ហី                        ព្រោះ​នេះ​រឿង​ដី​រឿង​ជាតិ​ខ្មែរ៕

មិត្ត​ខ្ញុំ​

Publié juillet 12, 2011 par HENG Oudom

by Uttama

ខ្ញុំ​កើត​លើ​ដីកម្ពុជា                                 ​     មាន​មិត្តជា​គ្នា​គ្រាន់​ពឹង​ពាក់

ទោះ​ខុស​ជាតិ​សាសន៍​ឥត​អន់​អាក់        ខ្ញុំចិត្ត​​ស្មោះ​ស្មគ្រឥត​ងាករេ។

មិត្ត​កើត មិត្ត​លិច​ជួយ​ម្តង​ម្នាក់                ចុង​ក្រោយ​ជំពាក់​គុណ​ទាំង​ទ្វេ

សង​គុណ​ជិត​អស់​ទឹក​ដី​ខ្មែរ                    ដី​ហោច​ព្រោះ​តែ​​នឹង​មិត្តភាព។

មិត្ត​ខ្ញុំ​ចេះ​គិត​បាន​វែង​ឆ្ងាយ                     មិត្ត​តែង​ខ្វល់​ខ្វាយ​ខ្លាច​ខ្លួន​ទាប

មិត្ត​ចង់​តែជាន់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រាប                              ធ្លាក់​ក្នុង​គំនាប​បាត់​ដៃ​មិត្ត។